Nora en ik hadden ons allebei voorgenomen dit jaar gezonder te eten. Niks extreems. Geen sapkuurtjes, geen anti-koolhydraat of gezonde zaadjes knagen, maar gewoon beter op ons eten letten. Het nieuwe jaar was begonnen en 2026 zou het jaar worden van ‘gewoon goed voor onszelf zorgen’. Dat leek in onze hoofden heel goed te gaan.
Vastgeplakt aan het toetsenbord
Alleen onlangs gebeurde er iets geks. Terwijl ik (Sandra) naar mijn idee bezig was met een gezonde leefstijl zaten ineens mijn vingers vastgeplakt aan mijn toetsenbord. Ik was bezig met een indrukkend verhaal van iemand die corona heeft overleefd en terwijl ik daar zo in zat, at ik mijn dagelijkse ontbijt met twee sneetjes roggebrood met biologische appelstroop (want gezond voor de darmen). Ik typte, ik kauwde, ik typte, ik slikte, ik typte en had niet door wat ik aan het eten was. Totdat ik mijn wijsvinger niet van de letter G afkreeg. Appelstroop all over!
Die kleverigheid probeerde mij natuurlijk iets duidelijk te maken, bedacht ik mij achteraf. Maar ik had het niet ineens door. Ik mopperde, veegde de stroop verder uit over mijn toetsenbord en ging stug door met tikken. Bij het schrijven van sommige verhalen kan ik gewoon niet stoppen voordat het hele verhaal er staat. Maar dit keer moest ik mijn schrijfflow toch onderbreken, want de toetsen reageerden echt niet meer. Ik moest bij elke aanslag mijn vingers lostrekken.
Wekenlang op een toetsenborddieet
Mijn toetsenbord plakte, mijn vingers plakten, mijn goede voornemen plakte waarschijnlijk ook ergens onder de spatiebalk. Ik schoof mijn stoel naar achteren, haalde een doekje en wattenstaafje en begon tussen de toetsen te peuteren alsof ik een archeologische opgraving aan het doen was. Restjes ontbijt, kruimels van gisteren, een verdwaalde havermoutvlok waarvan ik niet eens meer wist wanneer ik die had gegeten. Blijkbaar leefde ik al weken op een toetsenborddieet.
Terwijl ik daar zo zat met inmiddels een wattenstaafje tussen de letters Q en W, dacht ik ineens: ‘Wanneer heb ik voor het laatst gewoon aan tafel gegeten?’ Dus niet staand, niet scrollend, niet typend, maar gewoon zittend met twee handen vrij? Ik kon het me niet herinneren.
Tien minuten per dag geven je ruimte en rust
De volgende dag besloot ik iets radicaal anders te doen: ik pakte mijn ontbijt, liep naar mijn eettafel en ging zitten. Het waren maar tien minuten dat ik daar zat. Maar ineens voelde ik mij anders. Minder gejaagd, een stuk rustiger. Ik had aandacht en daarmee door wat ik at. De sneetjes roggebrood smaakten heerlijk.
En het gekke was: mijn werk leed er niet onder. Mijn inbox ontplofte niet en de wereld draaide gewoon door terwijl ik met aandacht kauwde. Natuurlijk werd die maaltijd geen levensverandering. Ik werd niet ineens een ander mens met een perfect dagritme. Maar ik merkte wel iets anders op. Die tien minuten deden iets: ze gaven me ruimte, alsof ik mezelf toestemming gaf om er even te zijn zonder iets te produceren.
Tien minuten aandacht voor schrijven
Toen Nora en ik hierover spraken (naast onze zakelijke onderwerpen bespreken we ook wekelijks onze persoonlijke beslommeringen) maakten onze hoofden een sprongetje. Als tien minuten zitten met een ontbijt al zoveel verschil kan maken, wat zou tien minuten schrijven dan kunnen doen voor mensen die normaal nooit tijd voor zichzelf nemen om eens goed naar hun teksten te kijken? Die schrijven omdat het bij hun werk hoort of omdat er iets moet worden afgerond, maar eigenlijk nooit een moment aandacht hebben voor hun eigen getypte woorden?
We bedachten dat zo’n klein moment per dag - slechts tien minuten - voor heel veel mensen iets kan betekenen. Het schrijven wordt makkelijker en duidelijker. Je krijgt er meer zelfvertrouwen door, zonder dat het uren kost of zwaar voelt. Het is een eenvoudige gewoonte, een klein ritueel, maar een die een groot verschil kan maken. Precies zoals die tien minuten aan tafel voor het ontbijt: even stilstaan, aandacht geven, voelen dat je iets voor jezelf doet.
30-dagen-challenge: doe je mee?
En daarom hebben we een geweldige 30-dagen-challenge bedacht: dertig dagen lang, elke dag tien minuten oefenen met schrijven. Het is praktisch, haalbaar en meteen toepasbaar. Niet omdat het moet, niet om perfect te zijn, maar omdat het kan helpen, ruimte maakt en plezier brengt in iets dat anders vaak stress of frustratie oplevert.
En net zoals die maaltijd mijn dag veranderde, kan tien minuten aandacht schenken aan schrijven iets geven dat je niet had verwacht: overzicht, duidelijkheid en vertrouwen in je eigen woorden. Precies daarom is deze challenge zo simpel, maar zo effectief. Een klein moment per dag dat echt verschil maakt. Doe je mee?
Eind februari 2026 in onze Schrijfshop!
Eind deze maand lanceren we de challenge in onze Schrijfshop. Voor 14 euro (dat is nog geen 0,47 eurocent per dag) doe je mee. Aan het eind stuur je ons jouw tekst toe waarin je al je opgedane kennis en oefening hebt toegepast. Daarop krijg je van ons gerichte feedback. Dat doen we met aandacht en niet terwijl we ons eten naar binnen aan het werken zijn. Want net als bij bloemen groeien wij als mensen alleen met oprechte aandacht!
